Waarom gesprekken vastlopen

Waarom gesprekken vastlopen terwijl iedereen gelijk heeft

Je herkent het misschien: een gesprek dat blijft draaien, waarin alles gezegd lijkt en toch kom je niet verder.

Iedereen heeft argumenten, iedereen kan het uitleggen en ergens klopt het ook wat er gezegd wordt en toch loopt het vast.

Het voelt dat iedereen gelijk heeft

In dit soort gesprekken ontstaat vaak dezelfde ervaring.

Je luistert, je begrijpt wat de ander zegt en tegelijk voel je: dit klopt niet voor mij.

Niet omdat het fout is, maar omdat je anders kijkt naar dezelfde situatie.

Wat gezegd wordt, is vanuit een bepaald perspectief en dat perspectief bepaalt wat je ziet, en ook wat je niet ziet.

Het gesprek wordt een botsing van perspectieven

Wat dan vaak gebeurt, is dat het gesprek zich vastzet: niet op de inhoud, maar op het standpunt.

Je probeert uit te leggen hoe jij het ziet en ander doet hetzelfde.

En zonder dat iemand het zo bedoelt, wordt het een beweging van overtuigen.

Nog een argument, nog een verduidelijking nog eens herhalen. In de hoop dat de ander het zal zien zoals jij, maar dat gebeurt zelden.

Niet omdat iemand niet wil luisteren, maar omdat ieder kijkt vanuit zijn eigen kader.

Niemand heeft echt gelijk

Dat is een ongemakkelijke vaststelling, want het voelt alsof  iets juist is.

En dat is er ook. Alleen: het is altijd gedeeltelijk.

Wat je ziet, is gekleurd door: ervaringen, verwachtingen, wat er eerder gebeurd is.

Vanuit dat geheel is jouw kijk logisch, net zoals die van de ander.

Wat er onder het gesprek speelt

Wanneer gesprekken blijven vastlopen, gaat het vaak niet meer alleen over de inhoud.

Er speelt iets onder.

Misschien het gevoel niet gehoord te worden, of niet erkend? Misschien zit er al iets langer dat niet uitgesproken is. Of is er druk om tot een oplossing te komen,
waardoor er minder ruimte is om echt te onderzoeken.

En dan wordt het moeilijker om nog te zien wat er allemaal meespeelt.

Wat het vraagt om weer beweging te krijgen

Vaak zit de verschuiving niet in betere argumenten, maar in een andere beweging.

Een stap weg van het eigen gelijk, niet om het los te laten, maar om het even naast je neer te leggen.

Om vervolgens te kijken: Van waaruit kijkt de ander hiernaar? Wat maakt dat dit voor hem of haar klopt?

Dat vraagt vertraging, en ook bereidheid om iets niet meteen te willen oplossen.

Soms helpt het om dat ook hardop te maken, bijvoorbeeld:

Niet: “maar zo zit het”
Wel: “zo kijk ik ernaar, en ik merk dat we anders kijken”

Wanneer perspectieven naast elkaar mogen bestaan

Een gesprek hoeft niet altijd te eindigen in één waarheid.

De beweging zit net in het kunnen laten bestaan van meerdere perspectieven, niet als compromis, maar als verruiming.

Samen zie je meer dan alleen: meer begrip, meer nuance, en vaak ook betere keuzes.

Zachte uitnodiging

Misschien herken je dit, namelijk dat gesprekken blijven draaien?

Dan kan het helpend zijn om niet meteen over de inhoud verder te praten, maar eerst te kijken naar wat er onderliggend speelt.

Vanuit welk perspectief kijk jij en wat zie je daardoor mogelijk niet?
Heb je behoefte aan gespreksfacilitatie, dan denk ik graag met je mee.